Van en naar school, het logeerhuis, de winkel, een verjaardag, buiten, het strand etc etc.. zoonlief lijkt zich steeds vaker op dit soort momenten een soort van ‘mood swing’ te vertonen; een acute stemmingswisseling die bijna niet is te voorzien en lastig om te turnen naar iets positiefs

Ik krijg meer en meer het vermoeden dat dit toch typisch iets kenmerkend is voor Down Syndroom (vandaar dit blogje).  Ik kan alleen maar vermoeden dat het wordt veroorzaakt door de nog magere verbale communicatie-mogelijkheden van zoonlief.

Wat wij meestal doen is, in het geval wij het aan zien komen, de actie (weg gaan, of aankomen) alvast langzaam inmasseren, dit helpt soms iets.  Als het te laat is, als ie al is omgeslagen so to speak proberen we iets positiefs in het vooruitschiet te stellen, meestal werkt dat aardig… maar ideaal is het niet..

 

Kortom, mijn vraag aan andere ouders met Down Syndroom kinderen, is dit herkenbaar en hebben jullie nog tips?